Herinneringen

Het zomeruur zorgt ervoor dat ik meer naar buiten kijk wanneer we terugkeren vanuit Antwerpen naar Geraardsbergen. Mijn gepland reisje met trein 4539 vanuit Antwerpen naar Brussel gaat niet door wegens een afgeschafte trein. Het wordt trein 3017 naar Gent Sint-Pieters die vanaf december zal doorrijden naar De Panne (vermoed ik). Dat zal in elk geval een grotere kans op vertraging geven.

We nemen plaats in een motorwagen van de reeks 41 naar Geraardsbergen. Vanop het perron zie ik nog een man met een aktentas van hard plastic wandelen (type zoals hier te zien). Een unicum, want de meeste reizigers hebben een rugzak of een tas van zacht kunststof met riem. En als je nog wat meer gaat letten op dingen die stilaan verloren gaan is het hek van de dam : in de IC naar Kortrijk zie ik de silhouetten van tal van mensen tokkelen op hun smartphone of tablet terwijl ik net de papieren krant zit te lezen. Buiten Metro wordt de papieren krant stilaan minder gelezen. Het digitale abonnement of de portie gratis nieuws zit duidelijk in de lift.

En de notoire pendelaar bestaat volgens mij ook niet meer… hij die koffie uit de thermos schenkt en ondertussen het kaartspel animeert : je ziet nu vooral veel jeugd slurpen aan smoothies of meeneemkoffie drinken en nadien de grote plastic bekers in de vuilnisbak dumpen. En de kaarten die zijn voorgoed opgeborgen, al was het maar omdat de collega’s misschien wel thuis werken, geen kaart meer kunnen spelen of gewoon geen plaats meer hebben aangezien de NMBS stilaan evolueert naar een metronetwerk (inclusief ego-zitjes).

We zien vanavond ook nog een man met een pijp in de mond. Ik kan niet zeggen dat ik in heel 2016 zo nog iemand gezien heb. En zo gaat het maar door. Zonder dat je het weet verdwijnen dingen die je misschien 10 tot 20 jaar geleden heel gewoon vond op de trein en dat gebeurt eigenlijk zonder dat je het zelf beseft. Ik vraag me af hoelang die oude rode brievenbus met posthoorn nog in het station blijft hangen… De tijden veranderen… maar soms duurt het toch nog even voor we dat zelf ook beseffen.

6 thoughts on “Herinneringen”

  1. Mooie tekst! Gisteren vroeg een man me waar de telefooncellen staan. Zijn dure smartphone was de dag voordien in de zakken van een pickpocket verdwenen en hij wilde zijn vrouw verwittigen dat hij wat later ging zijn. Verwonderd keek ik hem aan want 1) telefooncellen worden net als praatpalen langs de autosnelweg als passé aanzien en dus prompt naar de geschiedenisboeken verwezen 2) wie kent er nu nog een telefoonnummer vanbuiten! Het vaste nummer van mijn ouderlijk huis zit voor eeuwig vast in mijn geheugen alhoewel het RTT-nummer allang afgesloten is…

    1. Mooie aanvulling, dank u Kristof ! Ooit verzamelde ik nog telecards, van die oranje met het RTT logo erop. Het ging zelfs zo ver dat ik in de telefooncellen even langsging om te zien of er toevallig geen lege exemplaren lagen. Je kon zelfs nog zien hoeveel “belwaarde” erop stond dacht ik, want er kwam een streepje op. Dat telefoonnummer uit vroeger tijden is inderdaad iets wat hopelijk voor eeuwig zal bijblijven ! In de kast ligt hier nog de oude gitzwarte telefoon met hoorn en kiesschijf die nog altijd kan aangesloten worden, mochten de digitale DECT-exemplaren het ooit begeven…

  2. Wat telefooncellen betreft: ik heb de gewoonte om via StreetView even op zoek te gaan naar onze wandelbestemming en het is opvallend hoeveel telefooncellen je dan nog vindt; het illustreert helemaal de snelheid waarmee die cellen overal verdwenen zijn.
    Nog verdwenen, maar nu spreek ik van lang geleden: de oervorm van de spoorloper: de forens die het goed onderhouden pad langs het spoor gebruikt om sneller thuis te geraken. Die paden lagen er toen vaak beter bij dan de officiële voetwegen, omdat ze ook intensief gebruikt werden door fietsend spoorwegpersoneel, al dan niet op weg naar station of spoorwerf.
    En van recentere datum: het echte akoestische gerinkel van de overwegbel, en ik kan nog een stap verder: de klok, met klepel, die niet rinkelde, maar echt sloeg. Ach, ach, je zou er een boek over kunnen schrijven…

    1. Ik houd je niet tegen Vic, mocht jij dat doen, zou het boek ongetwijfeld een prominent plekje in mijn verzameling krijgen !

  3. Grappig, ik deed net hetzelfde als jij, in de telefooncellen kijken naar weeskaartjes, in de trein keek ik ook altijd rond naar achtergelaten biljetten. Telecards vind je nu met hopen op rommelbeurzen, niemand kijkt er nog naar op. In de vroege jaren ’90 was er nog de pins-woede, die was ook na enkele jaren weer voorbij…

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *